July 31st, 2010 by admin
Als u voor iemand die ziek is zorgt, gaat u er financieel vaak op achteruit. U krijgt bijvoorbeeld te maken met extra kosten; er moet vaker gewassen worden en u moet veel telefoontjes plegen. Wanneer u stopt met werken betekent dat minder inkomen en op de langere termijn bouwt u uiteraard ook minder pensioen op.
U kunt op verschillende manieren proberen om iets vergoed te krijgen, maar simpel is het niet. Zeker niet nu de aftrekken van specifieke zorgkosten op het belastingformulier zeer is beperkt. Een mantelzorger kan jaarlijks 250 euro krijgen, maar alleen als degene voor wie hij zorgt een indicatie voor AWBZ-zorg heeft. Dan is er nog het PersoonsGebonden Budget (PGB) waarmee de mantelzorger (deels) betaald kan worden. Helaas is de pot voor het PGB momenteel op, met dank aan minister Ab Klink.
Werk en mantelzorg combineren is vaak moeilijk. Minder gaan werken of helemaal stoppen met werken betekent echter dat u minder inkomen hebt. Er zijn CAO’s met een mantelzorgregeling erin en verder zijn er diverse wettelijke verlofregelingen (calamiteitenverlof, kortdurend zorgverlof) en het is ook bij wet geregeld dat u part-time mag werken, als dat het bedrijf waar u werk niet benadeelt.
Het is niet eenvoudig en u moet er zelf achteraan. Een mantelzorgpunt bij u in de buurt kan u wellicht helpen.
July 31st, 2010 by admin
Mijn man heeft behalve veel moedervlekken, zoals dat tegenwoordig heet ook figuurlijk ‘een vlekje’. Ook ikzelf ben het de eerste helft van mijn leven niet bepaald ‘vlekkeloos’ doorgekomen.
En mensen met een vlekje, die willen ze liever niet in het bedrijfsleven noch bij de overheid. Nee, mensen moeten targets halen, elk jaar krijgen ze een functioneringsgesprek en – vaak ook nog – een planningsgesprek.
Kon je vroeger jarenlang als ‘lichtelijk halve gare’ bij een gemeente rondlopen. “Ach ja, dat is Piet, die brengt hier de koffie en de post rond en draait af en toe een nieuwe lamp in”. Anno 2010 is Piet allang wegbezuinigd en richting sociale werkplaats gebonjourd. Maar ook Piet moet waarschijnlijk ook elke 2 maanden langskomen bij het hoofd van de sociale werkplaats om te kijken of hij zijn targets heeft gehaald en zo niet, dan gaan ze met z’n zevenen vergaderen hoe ze ervoor kunnen zorgen dat Piet zich toch nog kan ontwikkelen.
Zo gaat dat. Mensen met een vlekje kosten alleen maar geld en dus willen ‘we’ ze niet. Ten minste: niet op de werkplek. En dat weten de mensen die kleine vlekjes hebben maar al te goed. Zo ken ik iemand die voor een operatie 2 weken vrij nam ‘want in het bedrijf hoeven ze niet te weten dat ik ziek ben’ en een ander doet er alles aan om maar te verbergen dat ze een lichte hoorafwijking heeft, ‘want daar komt alleen maar gezeik van’.
Fantastisch hoor, die economische ontwikkeling, het constant gericht zijn op winst maken en zo. Maar zijn we elkaar op deze manier niet enorm in de maling aan het nemen? Want we hebben toch allemaal wel ergens een vlekje? En is dat zo erg? Zou een beetje meer accepteren dat we allemaal uniek zijn - de éen met dit en de ander met dat – ons leven niet een stuk rustiger en ontspannen maken?
July 30th, 2010 by admin
Elke dag vraag ik het weer: Heb je je pillen genomen, schat? En omdat dat meestal niet zo is, leg ik de pillen bij het toetje maar op tafel, naast het glaasje sap.
Het is iets kleins. Waarom zou ik hem zijn drie pillen niet aanreiken elke dag? Maar toch. Hij is niet seniel. Hij is niet dom. Op z’n werk doet hij nog goed mee en stuurt hij een aantal mensen aan. Waarom kan hij dan thuis niet zelf z’n pillen pakken?
Ik weet het. Als hij gewerkt heeft, is hij op. Gewoon helemaal op. Hij kan niets anders meer dan in z’n stoel hangen, een kopje thee drinken en naar bed gaan. Thuis ben ik de regisseur. Ik zorg voor de thee, voor de pillen, neem de telefoon op. Hij hoeft alleen maar te slapen en te eten.
En dat is ook geen punt: het is nu eenmaal zo. Maar het is niet altijd gemakkelijk.
July 30th, 2010 by admin
Een beetje raar om een dagboek van een mantelzorger te beginnen met bovenstaande vraag. Ben ik wel een mantelzorger? Goeie vraag, al zeg ik het zelf. Ja, ik verzorg grotendeels mijn man die een handicap heeft. Maar ook nee, hij kan nog heel veel zelf, zoals zichzelf (grotendeels) wassen en aankleden, strijken en telefoontjes plegen, af en toe naar de bakker, én niet te vergeten: part-time werken bij het bedrijf waar hij al 25 jaar in dienst is.
In de officiële zin des woords ben ik dan misschien geen mantelzorger. Toch ben ik wel gestopt met mijn baan als beleidsmedewerker bij een overheidsinstelling om te faciliteren dat híj kan blijven werken. En omdat hij werkt, verzorg ik het huishouden, kook ik, maak ik koffie en thee en doe ik de boodschappen, zodat hj na zijn werk kan slapen. Véél slapen. Soms wel 14 uur per dag.
Daarnaast regel ik veel voor hem. Ik pin voor hem, zodat hij genoeg geld heeft voor een taxi, maak hem erop attent dat hij dan-en-dan naar de dokter moet (anders vergeet hij het) en dan nog zo’n 1000 andere dingen.
Aangezien ik hem ‘s morgens óók in z’n jas help (hij kan z’n jas zelfstandig niet meer aankrijgen, omdat hij zijn armen niet meer ‘in de lucht’ krijgt), heb ik mezelf officieel tot mantelzorger benoemd. Ook al krijgen we dan geen pgb of een mantelzorgcompliment van minister Klink.
Dus: ja, ik ben mantelzorger….
