Een beetje raar om een dagboek van een mantelzorger te beginnen met bovenstaande vraag. Ben ik wel een mantelzorger? Goeie vraag, al zeg ik het zelf. Ja, ik verzorg grotendeels mijn man die een handicap heeft. Maar ook nee, hij kan nog heel veel zelf, zoals zichzelf (grotendeels) wassen en aankleden, strijken en telefoontjes plegen, af en toe naar de bakker, én niet te vergeten: part-time werken bij het bedrijf waar hij al 25 jaar in dienst is.
In de officiële zin des woords ben ik dan misschien geen mantelzorger. Toch ben ik wel gestopt met mijn baan als beleidsmedewerker bij een overheidsinstelling om te faciliteren dat híj kan blijven werken. En omdat hij werkt, verzorg ik het huishouden, kook ik, maak ik koffie en thee en doe ik de boodschappen, zodat hj na zijn werk kan slapen. Véél slapen. Soms wel 14 uur per dag.
Daarnaast regel ik veel voor hem. Ik pin voor hem, zodat hij genoeg geld heeft voor een taxi, maak hem erop attent dat hij dan-en-dan naar de dokter moet (anders vergeet hij het) en dan nog zo’n 1000 andere dingen.
Aangezien ik hem ‘s morgens óók in z’n jas help (hij kan z’n jas zelfstandig niet meer aankrijgen, omdat hij zijn armen niet meer ‘in de lucht’ krijgt), heb ik mezelf officieel tot mantelzorger benoemd. Ook al krijgen we dan geen pgb of een mantelzorgcompliment van minister Klink.
Dus: ja, ik ben mantelzorger….
