Mijn man heeft behalve veel moedervlekken, zoals dat tegenwoordig heet ook figuurlijk ‘een vlekje’. Ook ikzelf ben het de eerste helft van mijn leven niet bepaald ‘vlekkeloos’ doorgekomen.
En mensen met een vlekje, die willen ze liever niet in het bedrijfsleven noch bij de overheid. Nee, mensen moeten targets halen, elk jaar krijgen ze een functioneringsgesprek en – vaak ook nog – een planningsgesprek.
Kon je vroeger jarenlang als ‘lichtelijk halve gare’ bij een gemeente rondlopen. “Ach ja, dat is Piet, die brengt hier de koffie en de post rond en draait af en toe een nieuwe lamp in”. Anno 2010 is Piet allang wegbezuinigd en richting sociale werkplaats gebonjourd. Maar ook Piet moet waarschijnlijk ook elke 2 maanden langskomen bij het hoofd van de sociale werkplaats om te kijken of hij zijn targets heeft gehaald en zo niet, dan gaan ze met z’n zevenen vergaderen hoe ze ervoor kunnen zorgen dat Piet zich toch nog kan ontwikkelen.
Zo gaat dat. Mensen met een vlekje kosten alleen maar geld en dus willen ‘we’ ze niet. Ten minste: niet op de werkplek. En dat weten de mensen die kleine vlekjes hebben maar al te goed. Zo ken ik iemand die voor een operatie 2 weken vrij nam ‘want in het bedrijf hoeven ze niet te weten dat ik ziek ben’ en een ander doet er alles aan om maar te verbergen dat ze een lichte hoorafwijking heeft, ‘want daar komt alleen maar gezeik van’.
Fantastisch hoor, die economische ontwikkeling, het constant gericht zijn op winst maken en zo. Maar zijn we elkaar op deze manier niet enorm in de maling aan het nemen? Want we hebben toch allemaal wel ergens een vlekje? En is dat zo erg? Zou een beetje meer accepteren dat we allemaal uniek zijn - de éen met dit en de ander met dat – ons leven niet een stuk rustiger en ontspannen maken?
